Boek Nederlands

Meisjesherinneringen

Annie Ernaux (auteur), Rokus Hofstede (vertaler)

Meisjesherinneringen

Annie Ernaux (auteur), Rokus Hofstede (vertaler)
De schrijfster schetst een portret van het meisje dat ze was in 1958 na het eindexamen, onder het motto helderheid te krijgen in het verleden dat op het moment van beleven volkomen duister is.
Titel
Meisjesherinneringen
Auteur
Annie Ernaux
Vertaler
Rokus Hofstede
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Mémoire de fille
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij De Arbeiderspers, © 2017
173 p.
ISBN
9789029511452 (paperback)

Besprekingen

Een uitgebroken merrieveulen

De Franse Annie Ernaux staat te boek als een autobiografisch schrijfster, maar aan haar jongemeisjesverlangens en eerste seksuele ervaring wijdde ze nog nooit een boek - de schaamte zat te diep, tot nu.

Het woord schaamte ligt Annie Ernaux in de mond bestorven. De Franse schrijfster, enige dochter van een stel kruideniers-caféhouders uit het Normandische Yvetot, schaamt zich diep voor haar familie en haar nederige afkomst, en sinds ze zich aan haar milieu heeft ontworsteld, schaamt ze zich ook nog eens voor haar klassenverraad. In haar werk komt ze er geregeld op terug, want Ernaux tapt al een halve eeuw uit het autobiografische vaatje. Cruciale episodes uit haar leven schreef ze van zich af in De schaamte, over het moment waarop haar vader haar moeder probeerde te vermoorden, en Het voorval, over de abortus die ze ooit heeft ondergaan.

Eén beslissende episode was tot nog toe van deze vorm van verliteraturing gespaard gebleven. In Meisjesherinneringen keert Ernaux terug naar de zomer van 1958, toen ze voor het eerst onder moeders vleugels vandaan kwam. Het verhaal maakt al twintig jaar deel uit van haar schrijfprojecten maar we…Lees verder

De romans van Annie Ernaux (1940) zijn verwoede pogingen haar leven in kaart te brengen. In tegenstelling tot de even obsessieve terugkijker Patrick Modiano, die het verleden hult in poëtische rookgordijnen, probeert zij zichzelf juist zo scherp en eerlijk mogelijk op te roepen. Na eerdere succesvolle romans over haar ouders schetst ze nu een portret van het meisje dat ze was in 1958 na het eindexamen, onder het motto helderheid te krijgen in het verleden dat op het moment van beleven volkomen duister is. Het wordt een schrijnend maar boeiend verhaal over haar minderwaardigheidscomplex dat ervoor zorgt dat ze overal bij wil horen en daarvoor concessies wil doen waarvoor ze zich later zal schamen. Afgedwongen seksualiteit als monitrice in een vakantiekolonie, boulimie, kleptomanie en een gemankeerde beroepskeuze blijken achteraf de hoofdingrediënten voor een diepgaande en fraaie terugblik.